Ogłoszenie

Zwiń
No announcement yet.

Polityka

Zwiń
X
 
  • Filtr
  • Czas
  • Pokaż
Wyczyść wszystko
new posts

  • Jak ktoś napisał w komentarzu RAZ zmierza w stronę Lisa prawicy

    Komentarz


    • http://www.bankier.pl/wiadomosc/TK-k...a-3431396.html
      Prawdziwe zwyciestwo musieli odnieść komunisci ,nie tak jak wielu zakłada pomiędzy rokiem 1956 a 1970,ale w roku 1989,kiedy pod uniesionym w góre kloszem,wystrzelił produkt ich chowu.
      Rafał Gan-Ganowicz – Kondotierzy

      Komentarz


      • Wytłumacz mi ktoś ideę stworzenia dwóch nowych województw? Co ona ma zmienić? O ile Warszawa mogłaby w sumie być oddzielna od mazowieckiego (janosikowe itp.), choć też uważam, że niepotrzebna jest kolejna administracja, to w jakim celu ma być stworzone województwo środkowopomorskie? To na razie oczywiście jest w fazie pomysłów, ale nie bardzo rozumiem zamysł PiSu w tym kierunku?
        Drwi sobie z nas pyszny nieprzyjaciel i odważny jest, bo za rzeką stoi. Przeszedł morze, żeby Polskę uciemiężyć, pokażę mu więc, że i Polakom rzeki nie przeszkadzają wypędzić najeźdźcy. Bracia! Dla odważnych droga na drugi brzeg taka sama jest przez most, co przez wodę. Komu Ojczyzna miła, za mną!

        Komentarz


        • Powinniśmy raczej dążyć w kierunku zmniejszenia liczy województw do 12, niwelując tego typu jak lubuskie, czy opolskie, które powstało na wniosek Kwacha, głównie jako ukłon w stronę Bundesrepubliki, by mniejszość niemiecka w lokalnym okręgu 21 mogła liczyć na pewne przeforsowanie swojego reprezentanta do Sejmu RP.

          Abstrahując iż tegoż województwa winny nawiązywać do historycznych regionów Polski. Właściwie jedyny zasadny wniosek to wydzielenie Warszawy.

          Ogólnie przydałoby się na nowo odświeżyć reformę samorzadową, poczynając od powiatów. To powinny być raczej spore powiaty ziemskie (powiedzmy 6 na województwo pokroju mazowieckiego). Teraz ta różnica między województwem a powiatem jest zbyt duża, przez to przepływ środków mało skuteczny. Inna sprawa że za jednym zamachem odchudzilibyśmy biurokrację co dałoby zastrzyk do budżetu. Oczywiście janosikowe odchodzi do lamusa. Zapewne najlepszym rozwiązaniem na przyszłość jest autonomizacja województw połączona z decentralizacją, przez co majątek pozostałby na miejscu, tworząc strukturę pod lokalną społeczność.

          Komentarz


          • Lista Milczanowskiego w sieci. Masa tekstu na Fb Girzyńskiego.
            "Lubię sobie jebnąć piwo"

            Komentarz


            • Zamieszczone przez piejo kury piejo Zobacz posta
              Powinniśmy raczej dążyć w kierunku zmniejszenia liczy województw do 12, niwelując tego typu jak lubuskie, czy opolskie, które powstało na wniosek Kwacha, głównie jako ukłon w stronę Bundesrepubliki, by mniejszość niemiecka w lokalnym okręgu 21 mogła liczyć na pewne przeforsowanie swojego reprezentanta do Sejmu RP.

              Abstrahując iż tegoż województwa winny nawiązywać do historycznych regionów Polski. Właściwie jedyny zasadny wniosek to wydzielenie Warszawy.

              Ogólnie przydałoby się na nowo odświeżyć reformę samorzadową, poczynając od powiatów. To powinny być raczej spore powiaty ziemskie (powiedzmy 6 na województwo pokroju mazowieckiego). Teraz ta różnica między województwem a powiatem jest zbyt duża, przez to przepływ środków mało skuteczny. Inna sprawa że za jednym zamachem odchudzilibyśmy biurokrację co dałoby zastrzyk do budżetu. Oczywiście janosikowe odchodzi do lamusa. Zapewne najlepszym rozwiązaniem na przyszłość jest autonomizacja województw połączona z decentralizacją, przez co majątek pozostałby na miejscu, tworząc strukturę pod lokalną społeczność.

              No to zapierdalaj, zamiast pisać swoje "mądrości". Pamiętasz, T....., co Ci mówiłem ze 3 lata temu?
              "Lecz przyjdą czasy, że te kutasy będą przed nami na baczność stać,
              Ręka nie zadrży jak liść osiki, gdy będziem w głupie mordy prać.
              Więc pijmy zdrowie szwoleżerowie niech smutki zginą w rozbitym szkle,
              Gdy nas nie będzie nikt się nie dowie czy dobrze było nam czy źle.
              "
              Janusz Waluś - czekaMY!

              Komentarz


              • Zamieszczone przez Jaco Zobacz posta
                No to zapierdalaj, zamiast pisać swoje "mądrości". Pamiętasz, T....., co Ci mówiłem ze 3 lata temu?
                Szkoda dyskutować

                Komentarz


                • Zamieszczone przez PeCe Zobacz posta
                  to w jakim celu ma być stworzone województwo środkowopomorskie?
                  Krótko:
                  Administracja samorządowa w Gdańsku ma w dupie Słupsk/Bytów/Miastko, a administracja w Szczecinie ma podobne podejście do Kołobrzegu, Koszalina i Szczecinka

                  Nieco dłużej:
                  Chodzi o elementarne przywrócenie znaczenia słowu samorządność. Albo wydzielamy okręgi administracyjne w taki sposób by miejscowa ludność miała wpływ na wydawanie wspólnej kasy albo wydzielamy je tak by "silna" lokalna metropolia zasysała wszystkie pieniądze publiczne.

                  Zamieszczone przez piejo kury piejo Zobacz posta
                  Powinniśmy raczej dążyć w kierunku zmniejszenia liczy województw do 12
                  A to niby dlaczego?
                  Ostatnio edytowany przez Buziek_LG; [ARG:4 UNDEFINED].
                  Podstawą materialną narodu jest ziemia, przemysł i handel. Kto ziemię, przemysł i handel oddaje w ręce cudzoziemców, ten sprzedaje narodowość swoją, ten zdradza swój naród.

                  Komentarz


                  • Zamieszczone przez Buziek_LG Zobacz posta
                    Krótko:
                    Administracja samorządowa w Gdańsku ma w dupie Słupsk/Bytów/Miastko, a administracja w Szczecinie ma podobne podejście do Kołobrzegu, Koszalina i Szczecinka.
                    Tak jak Koszalin mial w dupie Szczecinek i kilkadziesiat innych podobnych przykladow w skali kraju. Spytaj sie kogos w takim Szczecinku czy mu to robi roznice... nie - roznice znow odczuje Koszalin i Slupsk jedynie

                    Komentarz



                    • Komentarz


                      • Zamieszczone przez Buziek_LG Zobacz posta
                        Krótko:
                        Administracja samorządowa w Gdańsku ma w dupie Słupsk/Bytów/Miastko, a administracja w Szczecinie ma podobne podejście do Kołobrzegu, Koszalina i Szczecinka
                        Kiedyś był pomysł utworzenia województwa Środkowopolskiego ze stolicą w Kaliszu. Jeżeli teraz wyjdziemy z precedensem województwa Środkowopomorskiego, to zaraz się pojawią głosy, że Toruń też chce bo jest poszkodowany przez Bydgoszcz, a Zielona Góra przez Gorzów Wlkp, a to już krok do powrotu 49 województw. Jak mówiłem problemem takich aglomeracji jak Kalisz, Koszalin, nie jest brak województwa, a stworzenie silnych, dużych powiatów, które stanowiłyby swoista konurbacje w regionie. Choć w zasadzie ani Koszalin, ani Kalisz, nigdy nie będą kokurencją dla Szczecina, Gdańska, Poznania, itp.

                        A to niby dlaczego?
                        Właściwie więcej województw jedynie ma sens pod warunkiem że stawiamy na federalizacje. Wtedy budżet państwa rzeczywiście nie jest obciążony urzędami. Za utrzymanie odpowiada lokalna społeczność, ale ma też korzyść w postaci lokalnego podatku, zamiast centralnego polegającego na solidarnym rozdawnictwie między wszystkich.

                        Komentarz


                        • świetny wywiad:

                          „Konserwatysta musi być wyrazicielem jasnej wizji ludzkiej natury. Musi rozumieć, że człowiek jest określoną i ograniczoną istotą i jego natura jest niezmienna. Człowiek nie może być przedmiotem eksperymentowania, tak jak przy próbach zrobienia z kobiet mężczyzn, czy też promocji fikcji zwanej małżeństwem homoseksualnym” – mówi dla portalu PCh24.pl prof. Thomas Fleming.


                          Jakim krajem stały się Stany Zjednoczone po ośmiu latach prezydentury Baracka Obamy?

                          Gdy Barack Obama został wybrany prezydentem, reakcje były podzielone w zależności od sympatii partyjnych. Demokraci – szczególnie ci należący do mniejszości etnicznych – oczekiwali natychmiastowego polepszenia ich warunków życia i szybkiej możliwości rozwoju. Oczekiwali również rychłego zakończenia militarnego awanturnictwa, które charakteryzowało prezydenturę jego poprzednika. Republikanie, przeciwnie, obawiali się wyższych podatków, które – w połączeniu z socjalistycznymi propozycjami Obamy – doprowadziłyby do gospodarczej stagnacji i utraty szans rozwoju.

                          Jak się okazało, Demokraci całkowicie się mylili, a Republikanie byli zbyt optymistyczni. Czarni i latynoscy wyborcy nie uzyskali niczego poza większym oburzeniem, amerykańscy żołnierze nadal walczą w Afganistanie, a zainicjowana przez Amerykę „Arabska Wiosna” spowodowała nieopisane zniszczenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie.

                          Częściowe uzdrowienie gospodarcze jest powolne i niezadowalające. Klasa średnia wiąże teraz swoje nadzieje z wyborem na prezydenta Republikanina, który najprawdopodobniej nie zrobi nic, aby cofnąć rewolucję, która przetoczyła się przez kraj przez ostatnie 8 lat. Ameryka jest obecnie krajem, gdzie obywatel (szczególnie ci z Południa i chrześcijanie) są zobowiązywani do nienawidzenia własnej historii i tożsamości.

                          Wielu konserwatystów, szczególnie w świetle ostatniej decyzji Sądu Najwyższego legalizującej tzw. małżeństwa homoseksualne, twierdzi, że wojna kulturowa w Ameryce dobiegła końca i lewica wygrała. Niektórzy proponują tzw. „opcję Benedyktyńską”, według której chrześcijanie powinni odwrócić się od otaczającego ich liberalizmu i zacząc tworzyć zamknięte wspólnoty moralnej ortodoksji. To zbiega się ze słynnym libertariańskim postulatem „nieregulowania małżeństwa”, implikując tym samym, iż rząd nie posiada żadnej roli do odegrania w ochranianiu i promocji instytucji małżeństwa. Jednak, gdy spojrzymy na klasyczną filozofię państwa, która leży w samym sercu Christianitas, chrześcijanie nie tyle powinni odwracać się od świata, co władza ma moralny obowiązek karania zła i promowania cnoty, w ten sposób przyczyniając się do „wspólnego dobra” społeczności. Dochodzi do kapitulacji wobec wojującego liberalizmu?

                          Całkowicie nie zgadzam się z libertariańską argumentacją. Wspólnota polityczna (termin „państwo” ma wiele specyficznie historycznych konotacji, które ograniczają jego użyteczność) istnieje, jak to św. Tomasz z Akwinu genialnie wydedukował od Arystotelesa, w celu stworzenia warunków sprzyjających prawemu życiu. Nie jest w stanie skutecznie narzucić cnoty, ale poprzez zabezpieczenie praw własnościowych, ustanowienie rządów prawa, sprzyjaniu cnocie i oponowaniu przeciwko występkom, zachęca swoich obywatelii do prawego i dobrego życia.

                          Ta tak zwana „opcja benedyktyńska” ma więcej zalet, ale jest oparta na złudzeniu, iż Zachód zasadniczo był kwitnącą i moralnie nienaruszoną kulturą aż do czasów najnowszych (np. do lat 60., lub w bardziej skrajnych przypadkach, do lat 20.). De facto, kampania na rzecz podważenia i zniszczenia Christianitas była projektem renesansowych i oświeceniowych intelektualistów, którzy ciągle są chwaleni przez katolickich teologów, przywołujących obecnie antykatolicką terminologię praw człowieka, demokracji i równości. Dopóki Montaigne, Locke, Kant, Hegel, Husserl i Sartre są akceptowalni w katolickich kręgach, dopóty ich członkowie nie wniosą nic użytecznego do dzieła kontrrewolucji, które jako jedyne może uratować Europę i Amerykę Północną.

                          Od czasów Rewolucji Francuskiej, rządy zachodnie wypowiadały – jedne po drugich – wojnę małżeństwu, liberalizując prawo rozwodowe, ograniczając władzę rodzicielską i obecnie legalizując związki erotyczne (które są wszystkim, tylko nie małżeństwem) między osobami tej samej płci. Amerykańscy konserwatyści nieuchronnie oskarżają okres lat 60., ale nasza własna wojna przeciwko małżeństwu rozpoczęła się na krótko po zakończeniu Rewolucji Amerykańskiej i osiągnęła swoją kulminację w późnych latach XIX wieku w postaci czegoś bardzo zbliżonego do rozwodów bez konsekwencji, które stały się normą w stanach północno-wschodnich i środkowo-zachodnich.

                          Pierwszym koniecznym krokiem w odbudowie instytucji małżeństwa jest uznanie czym jest małżeństwo i jak ono było praktykowane. Uciekanie się do wspólnot wiary jest niezgodne z chrześcijańska tradycją. Nie jesteśmy, wszak, esseńczykami, lecz mężczyznami i kobietami, którzy muszą żyć w tym świecie i być przykładem dla naszych bałwochwalczych bliźnich. Z drugiej strony, nie możemy popełnić błędu marnowania czasu w zbędnych próbach przekonywania naszych antychrześcijańskich rządów do poddania się chrześcijańskim zasadom.

                          Ostatnie wydarzenia związane z medialnymi i politycznymi atakami na Flagę Konfederacką, jak również na inne symbole południowego dziedzictwa, wznieciły oburzenie u wielu Amerykanów. Dlaczego liberałowie z taką zajadłością nienawidzą Południa?

                          Nienawiść lewicy wobec Południa ma długą tradycję. Już Marks był entuzjastycznym zwolennikiem „chwalebnej Unii” i jest oznaką lewicowych ruchów głównego nurtu, poczynając od francuskich jakobinów, aby przeciwstawiać się utrzymywaniu tradycji, wspólnoty i wiary chrześcijańskiej. Południe, podobnie jak i wiejski Quebec, jest jedną z ostatnich pozostałości tradycyjnie chrześcijańskiej kultury w Ameryce Północnej. Nie jest przypadkiem, że flaga, którą usuwają i ściągają, zdobiona jest krzyżem św. Andrzeja.

                          Jaka jest Pana Profesora opinia na temat niedawno zawartej umowy w sprawie ograniczenia irańskiego programu atomowego? Czy można to uznać za umiarkowany sukces polityki zagranicznej Obamy?

                          Jakikolwiek ruch w kierunku normalizacji relacji z Iranem i resztą świata islamskiego na Bliskim Wschodzie jest mile widziany, ale zachowałbym słowo „sukces” dla bardziej klarownie artykułowanej polityki, która osiągnęłaby jasno określone i pożądane cele. Skoro, przynajmniej w czasach nowoczesnych, irańscy politycy i dyplomaci nigdy uczciwie nie weszli w jakiekolwiek negocjacje – są synonimem nieuczciwości i zdrady w całym świecie islamskim – możemy tylko przypuszczać, iż jakakolwiek umowa, pod którą złożą swoje podpisy, jest nieszczerym manewrem. Jeśli moglibyśmy uwierzyć w to, że prezydent Obama i sekretarz Kerry są tak samo przebiegli i obłudni jak Irańczycy, lub że faktycznie mają dobro Ameryki w sercu, wówczas można by skonkludować, iż ta umowa jest częściowym sukcesem. Skoro jednak ani Obama, ani Kerry nie mają najmniejszej zdolności do dyplomacji, musimy założyć, że dali się wrobić.

                          Czy uważa Pan Profesor, że zdominowanie przez neokonserwatystów dyskursu nt. amerykańskiej polityki zagranicznej powoli dobiega końca, czy raczej widzimy zwykłą wymianę pokoleniową?

                          Neokonserwatyści sami w sobie nie mają praktycznie żadnego znaczenia. Nie formułują polityki, powtarzają jedynie slogany Partii Demokratycznej z czasów Zimnej Wojny i nadają im lekko konserwatywną otoczkę. Ich wielkim sukcesem był sojusz z amerykańskimi ewangelikalnymi syjonistami, którzy są uczeni patrzeć na świat jako na walkę między dobrem i złem, światłem i ciemnością.

                          Głupotą było dążenie do przejęcia Ukrainy przez ostatnie dwie amerykańskie administracje prezydenckie. Rosjanie są wyjątkowo paranoiczni i ta paranoja nie przejawia się tylko w szeregach skrajnej prawicy, lecz obejmuje również prozachodnich liberałów, którzy wpierali Gorbaczowa i Jelcyna. Rozmawiając z doradcami politycznymi, politykami i nauczycielami akademickimi w Rosji, byłem zdumiony ich jednolitą wiarą w to, że Stany Zjednoczne i ich sojusznicy okrążają Rosję i jeden po drugim odrywają byłych klientów i sojuszników. Oczywiście, mają rację, jest to dokładnie strategia realizowana przez rząd amerykański.

                          Rzecz jasna, Rosjanie nie są niewiniątkami i energicznie realizują strategię odzyskania przynajmniej części swojej utraconej regionalnej hegemonii. W pełni rozumiem i podzielam wiele z polskich obaw wobec Putina. To, czego nie rozumiem, to histerycznej retoryki Pana Sikorskiego [Radosława Sikorskiego, b. ministra spraw zagranicznych - przyp. Red.] w momencie, gdy konieczna jest dyplomacja. Brzmi tak, jakby nadal pisywał dla neokonserwatywnego „National Review”. Dla kogoś z zewnątrz, wygląda na to, iż robił wszystko, aby zagwarantować, że następna wielka wojna europejska będzie toczona na terenie Polski. Polska nie jest i nigdy już nie będzie dominującą potęgą europejską, a Stany Zjednoczone wielokrotnie już pokazywały, że są smukłą trzciną, do której władcy małych narodów przypinają swoje nadzieje.

                          Profesor Tomas Molnar zauważył kiedyś, że „Nasza cywilizacja niewątpliwie zniknie w dniu, w którym Kościół Katolicki i Stany Zjednoczone dołączą do rewolucji”. 50 lat po Soborze Watykańskim II i z papieżem, który woli promować teorię zmian klimatycznych spodowowanych działalnością człowieka, niż karcić decyzje takie, jak wprowadzanie „małżeństw” osób tej samej płci, Zachodnia Cywilizacja naprawdę zmierza ku końcowi?

                          Mój stary przyjaciel, Tomas Molnar, był jednym z niewielu światłych ludzi, których miałem okazję znać. Myślę, że tuż przed swoją śmiercią był przekonany, że rząd i masowa kultura Stanów Zjednoczonych stały się zaawansowanymi instrumentami Rewolucji. To, tak a propos, jest powodem, dla którego niegdyś antyamerykańska lewica stała się tak nacjonalistyczna, ponieważ postrzega Stany Zjednoczone jako wielki rewolucyjny avant garde, niszczący bariery religii i tradycji na całym świecie. Jak oświadczyła Hillary Clinton, jesteśmy gotowi prowadzić wojnę w celu „emancypacji” kobiet.

                          Odnośnie obecnego papieża – cóż, im mniej powiem, tym lepiej. Jak narazie, nie widzę żadnych znaków herezji, choć jest tak samo niezdarnym i amatorskim dyplomatą, jak nasz prezydent. Jego retoryka, ktokolwiek jest jej autorem, jest zwyczajnie głupkowata i wstyd mi jest czytać nieporadne próby tzw. konserwatywnych katolików, którzy go bronią. Ci, którzy uważnie przestudiowali historię naszego Kościoła, doskonale wiedzą, że Następcy św. Piotra nie zawsze błyszczeli inteligencją lub erudycją, a nawet zdrowym rozsądkiem.

                          Zapewne nie jest on najgorszym papieżem w historii – przeżyliśmy Leona X i papieży tzw. „pornokracji” – i być może w jakiś sposób przyczyni się do jakiegoś dobra. Jako katolik, wolę koncentrować się bardziej na tym, czego nas Kościół nauczał przez 2000 lat, niż angażować się w idolatrię lub krytykę papiestwa.

                          Czy z Pana perspektywy ktokolwiek wśród obecnych kandydatów na prezydenta mógłby w jakimś stopniu zadowolić oczekiwania tradycyjnego konserwatysty? Z jakimi trzema domenami polityki musiałby się zmierzyć prawdziwie konserwatywny prezydent?

                          Odpowiadając na pierwszą część pytania – nie. Myślę, że konserwatysta musi być wyrazicielem jasnej wizji ludzkiej natury. Musi rozumieć, że człowiek jest określoną i ograniczoną istotą i jego natura jest niezmienna. Człowiek nie może być przedmiotem eksperymentowania, tak jak przy próbach zrobienia z kobiet mężczyzn, czy też promocji fikcji zwanej małżeństwem homoseksualnym. Wraz z takim pojmowaniem osoby ludzkiej, prezydent–konserwatysta przystąpiłby do decentralizacji państwa opiekuńczego, traktowanego jako przeszkoda dla ludzkiej godności. Popierałby powrót do starej amerykańskiej unii, opartej na federalizmie i subsydiarności, pozwalającej wspólnotom na rozwiązywanie własnych problemów.

                          Wreszcie, rozciągnąłby tę samą zasadę na inne kraje i nie pozwoliłby Ameryce dać się wciągnąć w konflikty lub masowe ruchy (np. Arabska Wiosna), z których nie wynikałyby żadne korzyści dla narodu amerykańskiego. Obecnie nie widzę ani jednego kandydata, który ma rację przynajmniej w jednej z tych kwestii. Od jakiegoś czasu, każdy nowy prezydent okazuje się być gorszy niż jego poprzednik i – jakkolwiek trudno w to uwierzyć – taki Jeb Bush, czy Rand Paul, mógłby z łatwością być gorszym prezydentem niż Obama, który już i tak jest o wiele gorszy niż George W. Bush, który był o wiele gorszy niż Clinton.

                          Co by Pan doradził polskim konserwatystom walczącym w okopach naszej własnej wojny kulturowej?

                          Przez wiele lat miałem okazję rozmawiać z konserwatystami w Europie i największym błędem, jaki u nich zauważyłem, jest ich przypuszczenie, że anglo-amerykański konserwatyzm ma dla nich gotowe rozwiązania. Bardzo niewielu, niestety, w wystarczający sposób rozumiało i znało amerykańską historię, przynajmniej na tyle, aby wyciągnąć użyteczne wnioski z naszego doświadczenia. Nieuchronnie więc ciążyli najpierw ku klasycznym liberałom/kapitalistom z „National Review”, a później ku katolickim neokonserwatystom, u których teologia zawsze zajmuje drugorzędne miejsce wobec deliberacji natury politycznej i gospodarczej.

                          Jednym użytecznym punktem styczności – na temat którego chciałem kiedyś w Polsce zorganizować konferencję – jest nacisk amerykańskiego Południa na prawa stanowe, lokalizm i zdecentralizowane struktury polityczne z zdecentralizowanym ustrojem polskim, który zbyt wielu historyków określiło jako anarchiczny. Oczywiście żaden system nie jest doskonały, ale w epoce, która ciąży ku rządom światowym – marzeniu nazistów oraz marksistów – restauracja tego starszego, chrześcijańskiego pojmowania ładu politycznego, byłaby pokrzepiającą alternatywą.

                          Wśród narodów środkowej i wschodniej Europy Polacy mają szczęście posiadać jedną z najbardziej bogatych tradycji intelektualnych i literackich. Moje własne zainteresowania zostały pobudzone przez rozmowy z moim starym szefem, Leopoldem Tyrmandem. Choć Tyrmand – krytyk jazzowy i wielki swinger – nie był katolickim tradycjonalistą, miał zamiłowanie do polskiej tradycji literackiej i to on zachęcał mnie, abym sięgnął po historyczne opowieści Sienkiewicza. Naturalnie, można przedobrzyć i nawet patriotyczne przywiązanie do literatury własnego narodu może przerodzić się w zwykłą parafiańszczyznę i prowincjonalność. Jednak, jeśli kulturowy patriotyzm jest połączony ze studium klasycznych i średniowiecznych tradycji kulturowych, konserwatyści w Polsce mieliby potężną broń do zwalczania pustych i głupich herezji nowoczesnego świata. Jeden angielski pisarz, z którego dorobku Polacy mogliby wiele czerpać, to Gilbert Keith Chesterton, który Polaków kochał.

                          Popularna konserwatywna autorka Ann Coulter opublikowała niedawno książkę pt. „Adios America”, poświęconą masowemu napływowi nielegalnych imigrantów do Stanów Zjednoczonych. Zwolennicy takiej imigracji określają naród amerykański jako oparty na pewnym „credo”, niezwiązany ani krwią czy etnicznością. Dla paleokonserwatystów amnestia dla nielegalnych imigrantów oznaczała zmianę kulturowego oblicza Ameryki i poważne problemy społeczne.

                          Miło jest widzieć, gdy popularna autorka budzi się i dostrzega otaczającą nas amerykańską rzeczywistość. Mocno spóźniła się jednak w swoich konkluzjach, a jej rozumienie problemu jest trywialne. Główne problemy nie wynikają z samego faktu meksykańskiej imigracji, wśród której są i dobre i złe elementy (choć hojność naszego państwa opiekuńczego przyciąga sporą liczbę zależnych od niego przestępców). Nie, problem tkwi w Ameryce, która utraciła swoją tożsamość i swoje zasady. Ameryce, której tzw. konserwatyści bronią otwartych granic jako sposobu przyciągania tańszych pracowników dla amerykańskich korporacji i której lewicowcy witają z radością moralne i kulturowe zamieszanie wynikające z napięć etnicznych. Nie istnieje żadna historyczna paralela dla narodowego samobójstwa, popełnianego przez Stany Zjednoczone od lat 60.

                          Tym razem sytuacja różni się od poprzednich fal imigracji, gdyż Meksykanie nie muszą się asymilować. Mogą słuchać meksykańskiego radia, oglądać meksykańską telewizję i filmy oraz czytać meksykańską prasę. Jeśli w ogóle zaczynają się już amerykanizować, ich lojalność wobec Meksyku jest natychmiast wzmacniania przez nowo przybyłych imigrantów i dzięki tanim wycieczkom do Meksyku.

                          Co więcej, Stany Zjednoczone stworzyły całą sieć centrów propagandy – nazywamy je szkołami publicznymi – które pouczają zarówno autochtonów, jak i przybyszów, że cała historia Ameryki jest oparta na bigoterii, chciwości i wyzysku. I jak tu się nie dziwić, że Meksykanie chcą pozostać Meksykanami.

                          Sytuacja wymknęła się spod kontroli i jest nieuleczalna. Pamiętam rozmowę z pewnym senackim asystentem około 1980 r. Tłumaczył mi, że jeśli nie powstrzymamy masowej imigracji w przeciągu dekady, Ameryka będzie stracona. Miał absolutną rację i nie ma już odwrotu. Ameryki, w której wzrastałem, już nie ma (poza małymi gniazdami), podczas gdy naszymi współczesnymi bohaterami są agresywni sportowcy, zdegenerowani artyści i narko-terroryści, sławieni w najbardziej popularnej formie meksykańsko-amerykańskiej rozrywki, narco-corridosy [„narkotykowej balladzie”]. To nie przemoc i przestępszość same w sobie są największym problemem, lecz amerykańska ochoczość do akceptacji nowego status quo.

                          Niestety, jakiekolwiek formy oporu istnieją, ciążą one ku strachowi, nienawiści i przemocy. Jest to walka, w której czymś moralnie niebezpiecznym jest zaangażować się po którejkolwiek ze stron. Wiele pisałem i zredagowałem dwie książki na ten temat, ale coraz bardziej niechętnie do tego się odnoszę w obawie, iż napiszę coś, co może doprowadzić jakąś pogubioną duszę w stronę nienawiści. Nacjonalizm – w przeciwieństwie do patriotycznej miłości własnego ludu i jego tradycji – niemalże zawsze przekształca się w zajadłość. I choć musimy ciągle mówić o tym, co sami sobie robimy w tym kraju, musimy jako chrześcijanie odrzucić jakiekolwiek ruchy, które określają siebie w kategoriach nienawiści.

                          Dziękuję za rozmowę.

                          Rozmawiał Michał Krupa

                          Prof. Thomas Fleming – katolicki tradycjonalista i paleokonserwatywny myśliciel, były Przewodniczący Rockford Institute, redaktor „Chronicles: A Magazine of American Culture”. Autor sześciu książek.
                          http://www.pch24.pl/nie-dezerterujmy...7,i.html?nom=1

                          Komentarz


                          • Coś dla hardkorowych fanbojów Człowieka w Muszce:

                            "Nieszczęsny człowiek, który posiada miłość, a szuka czegoś innego".
                            "Fanatycy wolności kończą jako teoretycy policji". (N. Davila)
                            Up the Anchor!

                            Komentarz


                            • Powiedział coś nowego?
                              Nie dotykaj forum, bo cię curva zmiecie z planszy
                              -------------
                              Jedynie prawda jest ciekawa

                              Józef Mackiewicz

                              Komentarz


                              • Zamieszczone przez bloniaq Zobacz posta
                                Powiedział coś nowego?
                                Nie. Tyle, że właśnie takimi "nowościami" przegrywa kolejne wybory ku uciesze gawiedzi i rozpaczy kuców

                                Komentarz

                                Pracuję...
                                X